Απλά Μην Τα Παρατήσεις!



“Στις αρχές του 1993, στρατολόγησα έναν φίλο μου στη Μασαχουσέτη. Μετά από δύο ταξίδια στη Βοστόνη, που μου κόστισαν 1000$ το κάθε ένα, δανεικά χρήματα, για να δουλέψω με την ομάδα του, καταφέραμε να χτίσουμε ένα γκρουπ περίπου 30 συνεργατών. Ο φίλος μου και ο κολλητός του, είχαν αποκτήσει δύο τίτλους στη σειρά. Ήμασταν ενθουσιασμένοι. Μερικούς μήνες αργότερα, χρέωσα στην πιστωτική μου ακόμα ένα αεροπορικό εισιτήριο και νοίκιασα ένα αυτοκίνητο για να κάνω ένα μίτινγκ για αυτούς. Πέταξα περισσότερα από χίλια μίλια και πέρασα με το αυτοκίνητο μέσα από μία πολύ άσχημη χιονοθύελλα για να φτάσω στο χώρο που θα γινόταν το μίτινγκ. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Κανένας από τους καλεσμένους δεν εμφανίστηκε και ο φίλος μου με τον κολλητό του τα παράτησαν εκείνο το βράδυ και από τότε δεν τους ξαναείδα. 
Και τα τριάντα άτομα της ομάδας τους τα παράτησαν ως αποτέλεσμα της δικής τους αποχώρησης. Η μισή μου ομάδα εξατμίστηκε εκείνο τον παγωμένο χειμώνα, αλλά η φωτιά ακόμα έκαιγε μέσα μου και γύρισα στο Phoenix και συνέχιζα να χτίζω. Σήμερα, η ομάδα μου έχει δεκάδες χιλιάδες συνεργάτες και συνεχίζει να αναπτύσσεται κάθε μήνα. Η αποτυχία δεν αντέχει την επιμονή, αλλά προφανώς η επιμονή πάντα κερδίζει στο τέλος.”
Ο Jordan Adler, είναι ο Νο1 συνεργάτης της εταιρίας του, κερδίζοντας πολύ πάνω από 1 εκατομμύριο δολάρια το χρόνο.

Ο Mark Hughes, ιδρυτής της Herbalife, έλεγε “Αν δουλεύετε σκληρά, κάνετε τηλέφωνα, παρουσιάσεις, εγγραφές, εκπαιδεύσεις κλπ, το πιο δύσκολο πράγμα μετά από όλα αυτά, είναι να μην τα παρατήσετε. Θα πρέπει να μείνετε. Και θα πρέπει να το κάνετε ξανά και ξανά και ξανά και ξανά, και κάποιες φορές θα κουραστείτε να το κάνετε. Η/ο σύντροφός σας θα σας γκρινιάζει και οι συγγενείς σας θα σας λένε ‘Ακόμα ασχολείσαι με αυτές τις δουλειές; Γιατί δεν βρίσκεις μια κανονική δουλειά;’ και εσείς θα το κάνετε ξανά και ξανά και ξανά και ξανά, και μια μέρα, θα φτάσετε κι εσείς στην κορυφή!”

Σχεδόν το 95% αυτών που παραμένουν στον κλάδο για δέκα χρόνια ή περισσότερα, φτάνουν στα υψηλότερα επίπεδα εισοδημάτων στις εταιρίες τους. Ό,τι κι αν κάνετε, απλά μην τα παρατήσετε!


Σ’ αυτό το βίντεο, είναι μία αθλήτρια του Μαραθωνίου, η οποία επέλεξε να μην τα παρατήσει και να τερματίσει. Τα 42 χιλιόμετρα, είτε τα τρέξεις σε 2 ώρες είτε τα τρέξει σε 2 μέρες, είναι πάλι 42 χιλιόμετρα. Το ίδιο ισχύει και για την κορυφή. Είτε φτάσεις σε 6 μήνες, είτε φτάσεις σε 3 χρόνια, το σημαντικό είναι ότι επέμεινες και έφτασες. Σίγουρα βέβαια, όσο πιο σύντομα, τόσο το καλύτερο.

Θα τα πούμε στην κορυφή,

Θεόδωρος Αραμπατζής

ΥΓ: Κάνε κλικ εδώ για να δεις την προσφορά του βιβλίου μου. Συμπλήρωσε τη φόρμα και έλεγξε αμέσως το email σου.

Μοιραστείτε το άρθρο:

Είναι πάντα η ίδια απόσταση. Σημασία έχει να τρέξεις!

Ένα χιλιόμετρο, είτε το τρέξεις σε 6 λεπτά, είτε σε 12, είναι πάντα η ίδια απόσταση.

Σημασία έχει να το τρέξεις.

Είτε γίνεις διαμάντι/μάνατζερ/πρόεδρος/ναύαρχος (ή ό,τι άλλο φιλοδοξείς να πετύχεις), σε 6 μήνες, σε 12 μήνες, σε 3 χρόνια ή σε 5 χρόνια, σημασία έχει να μείνεις, να δουλέψεις και να επιμείνεις μέχρι να γίνεις.

Σίγουρα το γρηγορότερο είναι καλύτερο, αλλά αυτοί που τελικά κατάφεραν να “τερματίσουν” μετά από πολύ χρόνο, είναι εκείνοι που κερδίζουν τον σεβασμό των άλλων (συνήθως).

Οπότε αν είσαι 3, 6 ή 12 μήνες και ακόμα δεν έχεις φτάσει εκεί που θα ήθελες (ή εκεί που έχουν φτάσει άλλοι), μην αποθαρρύνεσαι και μη νιώθεις άσχημα. Απλά συνέχισε και μην τα παρατάς. Κάνε τις απαραίτητες διορθώσεις στο πλάνο σου, μίλα με τον ανάδοχο ή τον προπονητή σου και συνέχισε.

Θεόδωρος Αραμπατζής

Μοιραστείτε το άρθρο:

Τι Σας Κάνει Να Συνεχίζετε;

Την Κυριακή το πρωί συμμετείχα σε έναν αγώνα ανάβασης ορεινής ποδηλασίας στον Χορτιάτη Θεσσαλονίκης. Η δυσκολία του αγώνα ήταν ότι ήταν 25 χιλιόμετρα ανηφόρα κυρίως σε δασικό δρόμο και ένα κομμάτι ήταν μονοπάτια.
Αυτό που τον έκανε όμως ιδιαίτερα δύσκολο ήταν ότι στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής έβρεχε και ο δρόμος ήταν γεμάτος λάσπη που έκανε την κίνηση του ποδηλάτου ακόμα πιο δύσκολη.
Σε κάποια φάση, περίπου 7-8 χιλιόμετρα μέσα στη διαδρομή, κι ενώ έβρεχε και πετάγονταν λάσπες από παντού, σκέφτηκα να τα παρατήσω – να γυρίσω πίσω. Να βάλω τα καθαρά, ζεστά μου ρούχα και να μπω στο αυτοκίνητο, να να ανάψω το καλοριφέρ και να επιστρέψω στο σπίτι μου.
Σκέφτηκα όμως ότι αυτός ήταν ένας από τους σημαντικούς αγώνες της χρονιάς για τον οποίο ετοιμαζόμουν από το Νοέμβριο. Δεν είχα σκοπό να διεκδικήσω μετάλλια, πρωτιές, συμβόλαια με χορηγούς και επαγγελματικές ομάδες. Όχι. Ο σκοπός μου ήταν απλά να ολοκληρώσω έναν απαιτητικό αγώνα σώος, απολαμβάνοντας τη διαδρομή και βγάζοντας πάντα λίγο παραπάνω από το καλύτερο που μπορώ.
Κι ενώ λοιπόν, πάλευα στις λάσπες και άλλους τους προσπερνούσα και άλλοι με προσπερνούσαν, σκεφτόμουν τι είναι αυτό που με κάνει να συνεχίζω; (Ίσως ήταν το να γράψω τη σημερινή ανάρτηση χεχε.)
Σκεφτόμουν λοιπόν, τι είναι αυτό που μας κάνει να συνεχίζουμε … όταν τα πράγματα είναι δύσκολα;
Όταν φαίνεται ότι δεν έχει νόημα να συνεχίζουμε…
Όταν οι άλλοι μας προσπερνούν και χάνονται μπροστά μας…
Όταν παρά τις καλύτερες προσπάθειές μας φαίνεται να μην έχουμε την πρόοδο που θα θέλαμε…
Όταν έξω βρέχει και φυσάει…
Τι σας κάνει να συνεχίζετε;
Είναι τα χρήματα;
Είναι η αναγνώριση;
Είναι το συναίσθημα της επιτυχίας;
Είναι η εσωτερική ικανοποίηση ότι καταφέρατε κάτι που φαινόταν ακατόρθωτο;
Είναι η γοητεία της πρόκλησης;
Τι είναι;
Το σημαντικότερο νομίζω πάντως είναι να ολοκληρώνετε τον αγώνα σας. Όπως είπε και ένας φίλος μου στο facebook, “όσοι πήραν μέρος στον αγώνα και τερμάτισαν είναι όλοι νικητές”.
Ο πρώτος στον αγώνα τερμάτισε σε 1 ώρα και 27 λεπτά και ο τελευταίος σε 2 ώρες και 45 λεπτά. 
Στον αγώνα μας (στο δικτυακό μάρκετινγκ), κάποιοι φτάνουν στην κορυφή σε 6 μήνες και κάποιοι σε 10 χρόνια. Το σημαντικό είναι να φτάσετε εκεί και να απολαύσετε τη διαδρομή. Σίγουρα θα σκεφτείτε να τα παρατήσετε. Ίσως κάποιοι συναντήσουν και τεχνικά προβλήματα (πχ εταιρίες που κλείνουν, αρνητικά δημοσιεύματα στον τύπο κλπ). Όταν όμως συμβαίνουν όλα αυτά, χρειάζεται να σκεφτείτε πάλι … τι σας κάνει να συνεχίζετε… και συνεχίστε!
Μοιραστείτε το άρθρο: